Grotowski chciał za wszelka cenę zmienić zasady w teatrze. Widzowie nie tylko obserwują ale uczestniczą w przedstawieniu. Aktorzy prowokują widzów, którzy reagują na innych widzów. Chcąc nie chcąc są oni uczestnikami w przedstawieniu. Teatr według Grotowskiego nie był teatrem przedstawiającym ani interpretującym. Natomiast spektakl był powołaniem do życia pewnej wspólnoty. faktu niecodziennego. Oczywiście przebieg spektaklu zależał od samych widzów i ich uczestnictwa. Właśnie Grotowski był pierwszym reżyserem aby takie nowości wprowadzić do teatru. Realizacja Dziadów Mickiewicza zakończyła pierwszy etap i uświadomiła wszystkim ich cele. Wtedy odbył się pierwszy sukces wizji Grotowskiego. Zaczęło się wtedy interesować coraz więcej osób taką forma teatru. Grotowski podkreślał bardzo często znaczenie dramatu romantycznego i jego wpływ na kulturę polską. Teatr dla Grotowskiego był całym jego życiem, bardzo chciał wprowadzać coś nowego i ciągle chciał odnosić sukcesy. Miał fanów ale też krytyków.
Po tych założeniach Grotowski wypowiedział wojnę teatrowi istniejącemu. W każdym powstającym spektaklu było zdecydowane przeciwstawienie się wobec form tradycyjnych i podjął próbę przełamania. Grotowski zniósł scenę i widownię. Aktorzy bezpośrednio zwracają się do widzów...
By wprowadzić tą koncepcję w życie, przekształcał, czy raczej dostosowywał on metodą Stanisławowskiego, w pracy z aktorem. Z czasem rezygnował on też z wielu składników, iluzji teatralnych, rozbudowanej dekoracji, czy kostiumów, a przede wszystkim z wizualizacji dźwiękowych i wizualnych...
Przez jakiś czas artysta utrzymywał z ojcem kontakt listowny, jednak wraz z wyjazdem ojca do Wielkiej Brytanii na wojnę, a później dotarciu przez niego do Ameryki Południowej, stracili oni ze sobą kontakt bezpowrotnie. Tak więc artysta, wychowany był bez ojca. Mimo że wprawdzie utrzymywał z nim kontakt listowny, dopóki ojciec jeszcze żył przebywając za granicą, spędzał czas na polskiej prowincji...
Copyright @ 2011 grotowskiyear.pl