Bardzo często Grotowski budował swój program badając relację pomiędzy sceną a widownią, czyli miedzy aktorem a widzem. W Dziadach traktował widownię jako uczestnika obrzędu. W Kordianie widzowie byli pacjentami zakładu psychiatrycznego. W latach siedemdziesiątych Grotowski coraz bardziej zaczął odchodzić od teatru. Zajął się środkowo azjatycką kulturą i szkołą duchowości. Później odbył swoją podroż na wschód i pojechał do Indii. Zajął się pracą dydaktyczną i prowadził zajęcia dla aktorów polskich i zagranicznych. Do udziału w tych zebraniach zapraszał wszystkich dotychczasowych widzów. Wstanie wojennym Grotowski wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Początkowo był profesorem w kolumbijskim Uniwersytecie. Tatr dla Grotowskiego był bardzo ważny. Grotowski pojmował teatr jako poszukiwanie prawdy o rzeczywistości przez człowieka. W teatrze Laboratorium Grotowski pełnił rolę dyrektora i kierownika artystycznego. Najczęściej skupiały się na tekstach klasycznych Mickiewicza, Słowackiego.
We włoskiej miejscowości Pontedery. Jednym z największych wydarzeń było zorganizowanie festiwalu "Świat miejscem prawdy" we Wrocławiu. Była to wielka feta, na która zjechali się najwięksi przedstawiciele teatru europejskiego, miedzy innymi Peter Brook, Augenio Barba, Pina Bausch...
Dlatego też współcześni antropolodzy twierdzą, że to, czym zajmował się Jerzy Grotowski, bliższe stawało się z czasem właśnie antropologii. Mówi o tym zresztą to, co robił reżyser po zakończeniu tradycyjnej pracy w teatrze - zaczął on podróżować do Indii, Ameryki Południowej, aby odkryć zachowania, które znajdują się u źródeł ludzkiej natury...
Dzisiaj rocznicę jego śmierci celebruje się na całym świecie. Organizowane są liczne spotkania, wystawy, które prezentują twórczość Grotowskiego. Przykre jest jednak to, że dla przeciętnego Polaka Grotowski jest nie znany. Dziwne to tym, bardziej, że figuruje on praktycznie w każdej światowej encyklopedii...
Copyright @ 2011 grotowskiyear.pl