Dzisiaj niewielu twórców teatru pamięta o postaci wybitnej związanej, z polską sceną teatralną i uznawaną na całym świcie, jaką była osoba Jerzego Grotowskiego. Z jego wizją teatru można zapoznać się bliżej z książki ,,Ku ubogiemu teatru" uznawanej na całym świecie, za jedno z dzieł najlepiej opisujące istotę teatru w wieku XX. Sama książka skłania do refleksji, czemu ma służyć teatr. Czy ma on dostarczać widzowi tylko rozrywki czy skłaniać do głębszych przemyśleń? Według Grotowskiego teatr miał służyć człowiekowi do dotarcia do najbardziej ukrytych zakamarków osobowości, wejścia do innego wymiaru, poziomu świadomości. Teatr nie może spełniać jedynie roli rozrywki, widz nie powinien skupiać się tylko na powierzchowności aktora wchodzącego w rolę. Aktor ma za zadania wejść w nieznane pokłady osobowości, tkwiące w każdym człowieku. Aktor powinien dzielić się sobą, zaś sztuka teatralna stanowi swoistą ofiarę aktora, dla widza. Dając siebie, aktor osiąga spełnienie, zaś widz poznaje nowe oblicza człowieczeństwa. Tak szlachetne pojmowanie idei teatru, dzisiaj niestety bywa nadal obce.
Krytycy szybko zareagowali na nowy talent, dając mu nowe pole do popisu. Dyrektor nie zastanawiając się długo przeniósł się do większego miasta jakim był Wrocław, nazwa została skrócona do Teatru Laboratorium. Jednak tak na prawdę teatr już nie pełnił funkcji prawdziwego teatru a stał się ośrodkiem badań nad metodami gry aktorskiej...
W trakcie swego pobytu uczestniczył w studiach reżyserskich w GITIS, pod opieką dwóch wybitnych twórców rosyjskiego teatru Nikołaja Gorczakowa oraz Jurija Zawadowskiego. Niestety problemy z nerkami, to nie jedyne choroby, z którymi Grotowski zmagał się przez całe życie. Z czasem zachorował na białaczkę, a pod koniec życia borykał się z nieuleczalną chorobą serca...
To, co Grotowski robił przez całe swoje życie to przekraczanie granic, mocowanie się z tajemnicą. Człowiek ten chciał przeniknąć prawdę i postać rzeczy samej w sobie. Znamienna jest końcówka życia Grotowskiego, kiedy prowadził swój ośrodek we Włoszech, w Pontedery, gdzie również zmarł. W tym czasie prowadził on rozmowę już nie ze sztuką, ale z życiem...
Copyright @ 2011 grotowskiyear.pl