"Laboratorium" Grotowskiego to teatr specyficzny. Nie było to zwykłe wystawianie sztuki przez aktorów dla widzów. Grotowski chciał stworzyć coś nowego, eksperymentował z teatrem jak z chemicznymi miksturami. Było to raczej coś w stylu para teatru. Grotowski stawiał na emocje, a nie na to, co działo się z tekstem, nie zwracał szczególnej uwagi na przygotowanie scenariusza, czy na pieczołowite zadbanie o inscenizacje. Najważniejszy był dobór aktorów, których traktował ten człowiek iście okrutnie oraz widzowie, którzy przyjeżdżali na jego spektakle z całego kraju aby wziąć udział w specyficznym widowisku, w którym najważniejsze było to, jakie emocje wyzwalają się miedzy widzem a aktorem. Dlatego też współcześni antropolodzy twierdzą, że to, czym zajmował się Jerzy Grotowski, bliższe stawało się z czasem właśnie antropologii. Mówi o tym zresztą to, co robił reżyser po zakończeniu tradycyjnej pracy w teatrze - zaczął on podróżować do Indii, Ameryki Południowej, aby odkryć zachowania, które znajdują się u źródeł ludzkiej natury.
Grotowski, jak każdy wielki reżyser, to człowiek, który nie uznawał kompromisów, skrajny pracoholik. Inni mogliby powiedzieć - człowiek z pasją, wielki wyznawca teatru, człowiek oddany swoim marzeniom. Jednak inaczej wygląda ta sytuacja, jeśli przyjrzymy się sposobowi, w jaki Grotowski traktował swoich współpracowników...
Wszyscy przyjaciele i znajomi Grotowskiego byli razem zgodni co do tego iż reżyser teatralny był spokojnym i bardzo miłym człowiekiem. Jego skromność emanowała wielką sympatią do wszystkich ludzi. W człowieku Grotowski nie widział jego zewnętrznych cech. Tak samo w teatrze Grotowski chciał poznać wyciągnąć na światło dzienne to co człowiek ma wewnątrz...
W 1985 roku Jerzy Grotowski podjął decyzje o wyjeździe do Włoch. Ten wyjazd był już ostatnią wielką przeprowadzka Grotowskiego. To właśnie tutaj reżyser teatralny zakończył swój żywot. Jednak nim to się stało Grotowski otworzył w Pontederze Centrum Pracy Jerzego Grotowskiego...
Copyright @ 2011 grotowskiyear.pl