Tadeusz Burzyński, Janusz Degler, Józef Kelera to nie kto inny jak założyciele instytut imienia Jerzego Grotowskiego. To oni upoważnieni do lustracji archiwum Instytutu Laboratorium postanowili założyć ten instytut. Wiedzieli oni, iż spuścizna Grotowskiego musi zostać zachowana i pokazana młodszym pokoleniom w przyszłości. Uważali iż najlepszym rozwianiem tej kwestii było by utworzenie odrębnej placówki w której to zgromadzi się wszystkie dzieła zwiane z Teatrem i Instytutem Laboratorium. Ci ludzie chcieli aby cała spuścizna nie została zawieruszona w czasach PRLu. Ta placówka miała bezpośrednio podlegać Wydziałowi Kultury który miał przejąć nad nim piecze. Placówka miała być utworzona po to żeby wszystkie te dokumenty były składowane w jednym miejscu. Ustalili oni, że w pierwszym rzędzie korzystać z dokumentów mogą badacze, krytycy, ludzie związani z teatrem czy studenci. Placówka ta powinna posiadać ciągłe kontakty ze wszystkimi ośrodkami teatralnymi i naukowymi w teatrze.
W początkowej fazie twórczości, Grotowski starał się wydobyć z aktora, jak najwięcej prawdy, istoty człowieczeństwa, która tkwi w każdym z nas. Aktor nie może jedynie przetwarzać dany mu tekst, ma też na niego oddziaływać. Zresztą tekst odgrywał w jego spektaklach drugorzędną rolę...
Natomiast spektakl był powołaniem do życia pewnej wspólnoty. faktu niecodziennego. Oczywiście przebieg spektaklu zależał od samych widzów i ich uczestnictwa. Właśnie Grotowski był pierwszym reżyserem aby takie nowości wprowadzić do teatru. Realizacja Dziadów Mickiewicza zakończyła pierwszy etap i uświadomiła wszystkim ich cele...
Przetwory z owoców iOczywiście jego aktorzy pozbyli się wszystkiego, mają nieograniczony czas i cały czas są do dyspozycji. Na przełomie lat siedemdziesiątych Grotowski nie zajmuje się już przedstawieniami. Wtedy powstaje nowy jego program polegający na uczestniczeniu. Zaciera się podział na widzów i na aktorów. Jeśli nie było widzów wtedy musiano grać nawet dla jednej osoby...
Copyright @ 2011 grotowskiyear.pl