Wszyscy przyjaciele i znajomi Grotowskiego byli razem zgodni co do tego iż reżyser teatralny był spokojnym i bardzo miłym człowiekiem. Jego skromność emanowała wielką sympatią do wszystkich ludzi. W człowieku Grotowski nie widział jego zewnętrznych cech. Tak samo w teatrze Grotowski chciał poznać wyciągnąć na światło dzienne to co człowiek ma wewnątrz. Dla niego każda osoba była warta poznania, każda z nich miała własną ciekawą, nie powtarzalną historie której warto posłuchać. Prywatnie Grotowski uwielbiał wybierać się ze swoimi znajomymi do restauracji, jednakże często najbliżsi powtarzają iż dla Grotowskiego teatr był wszystkim. Teatr zastępował mu kobietę, był dla niego wszystkim. Grotowski kompletnie nie uznawał rodziny, aktor musiał być bezgranicznie podporządkowany. Jego celem było aby otoczyć się ludźmi wolnymi którzy byli podporządkowani jego ideałom. Grotowski z drugiej strony potrafił wyjawić i rozgłosić czyjąś tajemnice, nawet jego najbliższej przyjaciółce.
Praca Jerzego Grotowskiego była pracą okupiona łzami aktorów, była to praca bez kompromisów, a co za tym idzie, nie obyło się bez zgrzytów i kłótni, a nawet wojen na deskach teatru. Tak było między innymi między tym wybitnym reżyserem a Ewą Lubowiecką...
Wielbiciele twórczości i pracy Grotowskiego powiadają, że jego życie to zmaganie się do końca z przeciwnościami, z pracą. Przypomina to nieco walkę biblijnego Jakuba z aniołem, co niestety jest prawdą dla bliskich Grotowskiego, którzy nie zaznali nigdy ciepła rodzinnego wytwarzanego przez tego człowieka...
Razem z Teatrem Laboratorium stworzył, swoje najsłynniejsze spektakle, takie jak Akropolis, czy Książę niezłomny. Mało powiedzieć, że Grotowski był reżyserem, sam uważał się za artystę teatru, niektórzy wychodzą też z założenia, że był on filozofem teatru. Stawiał on przede wszystkim na więź między aktorem a widzem, na istniejące między nimi emocje...
Copyright @ 2011 grotowskiyear.pl